Resultaten kwartaal 9

De animatie is af. We hebben het kwartaal afgesloten met een voldoende. Bij deze de eindproducten. Wil je meer weten over het proces en al onze testjes zien? Kijk dan op stephaneetje.tumblr.com.

---

We've completed our animation, and passed this term. Here are our final products. Would you like to see more about the process and the tests we did? Check stephaneetje.tumblr.com.

Schetsjes bij klassieke muziek en jazz

Vorige week vrijdag ging ik met vriend H. mee naar Finn Silver en Ruben Hein in Nijmegen. Deze jazzpopavond werd georganiseerd door de Red Shoe Sessions, een leuke stichting die op allerlei plekken in 'Nimma' kleine, besloten optredens organiseert. Het was een erg ontspannende avond met mooie muziek. Met circa zeventig mensen zaten we in Bibliotheek Mariënburg te Nijmegen. Voor het eerst sinds lange tijden was ik weer eens bij een muzikaal evenement waarbij je als bezoeker geacht werd om te zitten. Normaal hos, spring, dans en mosh ik mee bij artiesten die zich in een net ander genre begeven, maar desalniettemin vond ik het een fijne avond.

Wat ik die avond jammer vond is dat ik mijn schetsblok niet had meegenomen. Zoals jullie ondertussen wel weten teken ik nogal veel en ik zat ook nog eens vrij vooraan, dus dat was eigenlijk wel een gemiste kans. Naderhand spraken wij even met de artiesten. Ruben had die avond een klassiek liedje gespeeld en kondigde aan dat hij binnenkort met het Amsterdams Sinfonietta zou gaan spelen, dus daar vroeg ik hem naar. Zo kwam het dat ik vandaag, wederom met vriend H., naar Tilburg ging voor "Breder dan klassiek", een nieuwjaarsconcert met Wouter Hamel, Ruben Hein, Kris Berry en het Amsterdams Sinfonietta, onder leiding van Candida Thompson. En niks gemiste kans, ik nam lekker mijn schetsblok en fineliner mee de zaal in - of liever gezegd, het balkon op - om te tekenen.

Dat viel nog niet zo heel erg mee. Tijdens zo'n voorstelling - met overigens prachtige muziek - is het nogal donker. Daarbij komt ook nog eens dat het vrij vluchtige schetsjes zijn geworden; alhoewel het podium en enkele musici redelijk op de zelfde plek bleven staan, beweegt iedereen natuurlijk. Van het perspectief klopt niks. Het zijn echt een beetje losse, onprecieze krabbeltjes geworden. Toch vind ik het best leuk om eens te doen, het voegt wat toe aan de ervaring en ik heb een leuk "souvenir" aan de avond over gehouden. Ook ben ik nog op de foto geweest met de drie badasses.

En dit tekende ik nog in de trein:

Vincent Bijlo - de Cultuuroptimist.

Gisteravond zat ik opeens, samen met vriendin N. in een klein, pittoresk theatertje in Den Haag, te lachen om  het politiek niet zo correcte maar juist daardoor hilarische verhaal van Vincent Bijlo. Hoe ik er terecht kwam?

Een paar weken geleden was ik aan het zappen. Dat doe ik wel vaker, ziet u. Toen KoffieMAX voorbij kwam - een programma dat ik eigenlijk nooit kijk van een omroep waarvan ik niet tot de doelgroep behoor - stuurden mijn hersenen kleine signaaltjes naar mijn vinger dat ik even moest stoppen met duwen op het knopje. Daar zat een voor mij onbekende man, waar iets niet helemaal aan klopte, maar ik wist niet precies wat. Het gesprek ging blijkbaar over zijn voorstelling; de man bleek cabaretier te zijn. Dat vond ik wel leuk. De presentatrice, die blijkbaar Myrna Goossen heet, keek nadat ik ongeveer anderhalve minuut het gesprek gevolgd had, recht in de camera. Ze zei iets over een prijsvraag op internet waarbij men kaartjes kon winnen voor zijn voorstelling, en ach, ik zat toch al achter mijn laptop, - want zo werkt dat tegenwoordig, iedereen is aan het multimediaal multitasken geslagen - toen heb ik de website van KoffieMAX maar eens opgezocht. Toen las ik pas dat de man Vincent Bijlo heet en dat hij blind is. Wist ik veel, maar dat verklaarde wel al waarom in eerste instantie ik bij de zender was blijven hangen. Maakt dat mij een ramptoerist? Ik las de prijsvraag. Oh. Iets over een ander programma waarin hij te gast was geweest. Wist ik veel. Ik kende de hele man niet, noch z'n repertoire. Op goed geluk gokte ik het antwoord (ode aan de multiplechoice!), maar ik dacht: "dat wordt toch niks", want, wees eerlijk: hoe vaak win je nou iets? Ik wist niet eens zeker of mijn antwoord wel goed was! Achja. Ik zou wel zien.

Een tijdje daarna - ik was alweer vergeten dat ik überhaupt aan die prijsvraag had meegedaan, en de naam Vincent Bijlo was me reeds ontschoten - kreeg ik meerdere mailtjes van KoffieMAX. Ik bleek twee kaartjes te hebben gewonnen! Ik dacht: "dit is een spammail", maar dat bleek niet zo te zijn. Leuk hoor, kaartjes voor het cabaret. Dat past normaal gesproken niet binnen mijn studentenbudget.

Misschien omdat ik de kaartjes gewonnen had, en ze niet zelf had hoeven kopen, was ik afgelopen week alweer bijna vergeten dat ik donderdag naar een voorstelling zou gaan. Ik hoor u al denken: "nou, die vergeet wel veel. Goede studente zal dat zijn." Dat ben ik inderdaad wel. Maar genoeg over mijn studie. Na met vriendin N. te hebben gegeten gingen wij naar Theater Diligentia in Den Haag, alwaar een briefje hing dat de voorstelling was verplaatst naar Theater PePijn, daar niet ver vandaan. De rest van de avond was prima geregeld, maar hier wil ik toch even opmerken dat op het blaadje alleen een adres stond, en geen plattegrond. Gelukkig had een andere bezoeker (die er toevallig op hetzelfde moment als ons was) een smartphone bij de hand, met daarop toegang tot Google Maps, anders hadden wij Leidenaren niet geweten waar die straat in hemelsnaam lag. Maar goed, uiteindelijk kwamen we bij het theater aan. Het bleek een schattig knus gebouwtje te zijn, met een bar en stoelen die eigenlijk net teveel ruimte innamen waardoor de mensen niet goed door konden lopen. Ik voelde me vet badass toen ik alleen mijn naam hoefde te zeggen bij de kassa, alsof wij met z'n tweeën VIP's waren. Het eerste drankje kreeg je gratis,  en dat nuttigden wij in afwachting tot de voorstelling zou beginnen. Terwijl wij daar zo zaten werd duidelijk waarom wij niet tot de doelgroep van KoffieMAX behoorden: de gemiddelde leeftijd lag ruim boven de vijftig. Wij, beiden twintigers, vonden het wel grappig zo. Stiekem voelden we ons ook een beetje elitair.

Het enige zaaltje van Pepijn was net zo knus en pittoresk als de rest van het gebouw. Er pasten misschien honderd mensen in, meer niet. De drankjes mochten mee de zaal in, maar mijn jus d'orange was al heel snel opgegaan. Donderdag was een benauwde dag!

Het licht ging langzaam uit. Voordat er ook maar iemand op het podium verscheen, klonken al een deuntje en een ritme die sterk deden denken aan het liedje dat Baloe de beer zingt in Jungle Book. Al slaand op zijn zij en borst kwam Vincent Bijlo achter het gordijn vandaan. Alhoewel het vrij serieus begon, sijpelden de woordgrapjes er al snel doorheen. Na dit openingsliedje klapte iedereen. Mijn interesse was gewekt. Ik had er zin in, en N. ook.

De belangrijkste verhaaldraad in de voorstelling verstrikte zich rond het figuur van ene wethouder van Veen, de "vleesgeworden verhuftering" en een "populistisch stuk braaksel". Er leek, dankzij allerlei subtiele toespelingen, een analogie te zijn tussen deze figuur en Wilders, al werd diens naam het grootste gedeelte van de voorstelling niet genoemd, tot Bijlo op een gegeven moment doe-eens-normaal-mande, waarvan toch sowieso overduidelijk is dat het deze politicus betreft. Ik vond het een prachtige avond. Vincent Bijlo kwam soms een beetje flauw uit de bocht, maar was heerlijk kritisch bezig. Op enkele momenten serieus en emotioneel, maar nooit te lang, want dan kwam al snel de humor weer om de hoek kijken. In het begin adviseerde hij ons om ook braille te leren lezen, want dat was toch wel handig! Zeker als je in bed nog wat wilt lezen zonder dat je je partner daarbij stoort en zonder dat diegene erachter komt wát je aan het lezen bent. Gedurende de hele voorstelling had hij het script in braille bij zich, en als je er op lette, zag je dat hij constant aan het lezen was. Dat stoorde niet. Het leek eerder alsof hij soms wat nerveus aan het friemelen was, maar van die zenuwen was niks te merken. Hij was scherp en goed voorbereid. Daarnaast ben ik persoonlijk niet zo heel erg groot en er zaten wat mensen voor mij waardoor ik alleen de bovenste helft van zijn lichaam kon zien, dus meestal zag zijn handen ik niet eens.

Het was een voorstelling vol zelfspot, participatie vanuit het publiek - waarbij toch wel het "muzikale hoogtepunt" dat wij als bezoekers bereikten het meest frappante was - en muzikale intermezzo's. Van kritiek op de Nederlandse Spoorwegen en een ode aan zijn voormalige blindengeleidehond tot existentiële twijfel en epistemologische vragen, apps en onze afhankelijkheid van stroom, racisme, actualiteiten en politiek: het was een diverse avond. Constant terecht applaus. Toen de toegift kwam, mochten we zelf kiezen of we iets wilden over "de liefde", of over een oud jeugdtrauma. Alhoewel hij duidelijk gemaakt had dat we tegenwoordig met zijn allen veel te boos zijn, en hij een optimist is, koos het publiek toch niet voor de optimistische optie. Nee, wij wilden dat trauma! Hilarisch vals zong hij over zijn blokfluitkamp. Achteraf speelde hij toch nog zijn liefdesliedje over het lichtpunt in zijn leven, over hoe hij hoopt dat het nooit "uit" mag gaan.

Ondanks dat ik misschien niet alles snapte omdat ik geen ander werk van Vincent Bijlo ken, was de voorstelling zeer toegankelijk en heb ik het prima naar mijn zin gehad. Na zo'n avond probeer ik altijd zelf ad rem opmerkingen te maken, vol intertekstuele referenties en woordgrapjes. Helaas faal ik dan meestal. Maar ja, ik ben ook geen cabaretier. Laten we dat maar zo houden.

DANCE.

Lettertype: Broadway. Leek me wel geschikt.

Pianovlinder in de herfst

Whoei, kijkt u dan toch: het kleinste schilderijtje dat ik tot nu toe gemaakt heb! Behalve dat er doorgaans geen vlinders overleven in de herfst (al ben ik er met dit weer dit jaar niet zeker van), bestaat deze vlinder ook niet "echt". Het motiefje van pianotoetsjes vond ik wel heel leuk, niet alleen omdat het eigenlijk iets kunstmatigs, iets cultureels, iets dat de mens gemaakt heeft, is (en dat dan op iets natuurlijks als een vlinder), maar ook omdat het best wel lijkt op de langwerpige vormen die je soms op vlindervleugels bij bepaalde soorten kunt zien.

Acrylverf op canvas, 20 x 20 cm.

Een hippieleven

Hiet ziet u gitaren en bloemetjes, typische dingen voor een hippie. Een vriendin van mij genaamd Lisa werd een tijdje terug 18 jaar en als tribute aan haar hippieleven maakte ik dit schilderij voor haar.

Acrylverf, 70x50 cm.